نمونه هایی از معماری بیونیک از گذشته تا حال

 مرکز تجاری بیرمنگام (selfridges)

مرکز تحقیقات لندن

برای طراحی ساختمان مرکز تحقیقات لندن از گیاهی به نام لوتوس الهام گرفته شده است.

استادیوم المپیک مونیخ

از لحاظ ساختار و شکل کلی، بنای استادیوم المپیک مونیخ قابل توجه است. ایده ی اصلی معماران استادیوم، هرتزوگ و دمورن، سنت‌شکنی در شیوه ی طراحی رایج استادیوم‌های ورزشی بود که در این میان شیوه ی پوشش سقف و گاه خودنمایی سازه ی آن به عنوان ویژگی منحصربه ‌فرد استادیوم تنها بخشی از معماری آن را شکل می‌دهد.

 در خصوص فضای داخلی استادیوم نیز اولین مساله مورد توجه آنها، ایجاد نزدیک‌ترین رابطه و هیجان ممکن میان بازیکنان و تماشاگران فوتبال بود؛ فضایی که هرتزوگ و دمورن آن را به تئاترهای کلوب شکسپیری یا دهانه ی آتشفشان (به سبب وجود حرارت و التهاب ناشی از گدازه‌ها) تشبیه می‌کنند. زمانی که استادیوم طی یک مسابقه مملو از تماشاگر است‌، در این صورت است که معماری به کنار رفته و تماشاگران و بازیکنان برای تجربه‌ای از جنس هیجان به جزیی از بنا تبدیل می‌شوند.

 برج تورنینگ تورسو 

این برج معروف به پیکره ی مارپیچ که اثری از معمار بزرگ سانتیاگو کالاتراوا می باشد 190 متر ارتفاع دارد واز بتون و فولاد ساخته شده است. طرح برج حالت تندیس گونه ای دارد و از مقطع تا بالا ترین قسمت 90 درجه چرخیده وهر طبقه به صورت قطعه ای مجزا طراحی شده است. ایده ی اولیه ی طرح ملهم از ستون فقرات انسان بوده و این اثر را در جرگه بیونیک چرخشی قرار می دهد.

 

  استادیوم فوتبال اثر  Kisho Kurokawa

کانسپت این استادیوم چشم انسان است.

برج شهر عمودی (bionic tower)

با افزایش جمعیت و با طراحی آسمان خراش ها شهر ها در جهت عمودی گسترش یافتند. این ساختمان ها به علت محدودیت های تکنولوژیکی و طبیعت غیر انسانی خود پاسخ گوی نیازهای بشر در شهرهای عمودی نبودند، اما با ساخت بنای امپایر استیت (برج بیونیک) به ارتفاع 380 متر شهر عمودی بر اساس مدل های طبیعی از قبیل سبکی و استحکام استخوان های پرندگان، انعطاف پذیری ساختار سبزیجات و رشد بر اساس مدل طبیعی ساختار یک درخت وریشه های پراکنده ی آن طراحی شد و بدین ترتیب به محدودیت های موجود در چنین شهر هایی پاسخ داده شد. مدل ساختاری برج بیونیک عمدتأ از تحلیل عالی تغییرات ساختاری موجود در سبزیجات الهام گرفته می شود که حد مرز ارتفاعی معمول را به طرز قابل توجهی افزایش می دهد. این بنا از ستون هایی تشکیل شده که مانند آنچه در آوند گیاهان اتفاق می افتد وظیفه ی حمل و جابجایی ساکنان، آب، انواع مختلف سیالات موجود و انرژی لازم برای کل مجموعه را بر عهده دارند. ساختار این ستون ها با غشای نازک و پیچ و تاب خورده ای شکل گرفته و اطرافش با بتون های خاص پوشیده شده که در نهایت به شکل کپسول در آمده است و باعث بالا رفتن استحکام مجموعه و همچنین قابلیت انعطاف در برابر بار غیر متمرکز و بی نظم فشار باد می شود. پوسته ی خارجی برج از آشیانه ی پرندگان الهام گرفته شده و در عین رخنه پذیر بودن مستحکم نیز هست. این ویژگی اجازه می دهد هوای طبیعی کنترل شده و نور وارد مجموعه شود. فوندانسیون شناور و سیستم ضد زلزله ی آن نیز از خاصیت منحصر به فرد ریشه های درختان بزرگ الهام گرفته است.

خاویر جی پیروز و ماریا رزا سرورا، دو معماراسپانیایی، این سازه ی غول پیکر را بر اساس قوانین حاکم بر طبیعت طراحی کرده اند. این دو معمار در ادامه ی پژوهش های خود در راستای آموختن مسائلی چون انعطاف پذیری، قابلیت سازگار شدن با محیط، صرفه جویی انرژی و … از طبیعت و نتیجتا” کشف و ساخت نمونه ی سازه ای جدید به نام Bio Structure، برج بیونیک را به گونه ای طراحی کرده اند که تمام قسمت های آن ملهم از طبیعت باشد، چراکه آنها اعتقاد دارند طبیعت پاسخ تمام مشکلات را در خود دارد.

 شهرک علوم وفنون (city of arts & sciences)

 این بنا اثر سانتیاگو کالاتراوا با وسعتی بالغ بر 350 هزار متر مربع در والنسیای اسپانیا قرار دارد و شامل بخش های مختلفی از جمله آسمان نما، موزه ی علوم، ساختمان پارکینگ و کاخ هنر است.

کالا تراوا می گوید: از آنجا که این سایت به دریا نزدیک است و والنسیا خشک، تصمیم گرفتم از آب به عنوان انعکاس دهنده ی معماری وبه عنوان عنصری شاخص در سایت استفاده کنم. استخر های کم عمقی اطراف ساختمان را فرا گرفته اند. از جمله نکات جالب توجه این بنا می توان به ورودی های بخش مترو و پل الامدا اشاره کرد. ارتفاع سایبان های قسمت ورودی که به وسیله ی بازوهای هیدرولیکی قابل تنظیم است تا زمین امتداد می یابد و چون ورودی در زیر زمین است باعث بسته شدن آن در مواقع ضروری می شود. علاوه بر خصوصیات سازه ای، در بخش آسمان نما از فرم چشم الهام گرفته شده است.

 

 

مکعب آبی سازه ای از جنس حباب

پروژه به شکل یک مکعب ساده و شفاف و سازه ی آن بسیار شبیه به اجنماع مولکول های آب و در حقیقت آرایش پیچیده ای از اجزای حباب مانند است که به صورت یک مکعب بزرگ و حجیم کریستالیزه شده اند.
این طرح از بین طرح های ارائه شده از 10 کشور که اغلب معماران بزرگ و مطرح بین المللی طراحی کرده بودند، به مرحله دوم راه یافت و در آنجا توانست بر دو طرح دیگر یکی از چین و دیگری از آمریکا طرح رافائل وینولی پیروز شود.
پوشش ساختمان از ماده شفافی به نام ETFE برای پوشاندن سازه ی تشکیل دهنده ی مکعب آبی از داخل و خارج استفاده شده است.
 ETFE مخفف اتیل تترا فلوئورو اتیلن یکی از مشتقات فلوئور است.
در مجموع برای پوشش داخلی و خارجی ساختمان حدود صد هزار متر مربع ETFE مصرف شده است. ETFE دارای خواص شگفت آوری است:
دوام آن حدود 20سال بوده، بسیار سبک وزن و عایق است و نور را به خوبی از خود عبور می دهد. حجم یک پانل ساخته شده از این جنس حدود یک درصد پانل مشابه از جنس شیشه است.
این ماده ی پلاستیکی بسیار محکم است و قابلیت مصرف مجدد دارد. در مقاسه با شیشه قابلیت عبور امواج ماورا بنفش از آن بیشتر است و با هر بارش باران خود به خود تمیز می شود. همچنین در مقایسه با شیشه عایق تر است و در برابر اثرات نور خورشید بسیار مقاوم است.
پروژه ی مکعب آبی محل برگزاری مسابقات شنا و سایر بازی های آبی در المپیک سال 2008 پکن بود.
در فرهنگ چینی یک اندیشه ی رایج وجود دارد .آسمان گرد و زمین مربع شکل است این ایده دربسیاری از طرح های معماری و طراحی شهری چین به کار گرفته شده است.

  برج کاکتوس

 این برج بزرگترین کاکتوس بتنی جهان می باشد. نکته ی مهم این برج شکل دادن بتن به گونه ای است که حتی خلل و فرج کاکتوس نیز در آن رعایت شده است. با این که برج از لحاظ بخش تکنولوژی خیلی قوی نیست، اما تاثیری که در کاهش دی اکسید کربن در محیط اطرافش می گذارد، قابل توجه و یک امتیاز برای آن محسوب می شود.

 

 

دروازه جهان( arc of world) اثر  گرگ لین از پیشگامان معماری بیونیک

 

ساختمان ضد دود (anty smoge) اثر ونسان کالیباوت

 

 

 سیتی هال لندن

 برج فراز پل رابلینگ (ascent at robling bridge) اثر دانیل لیبسکیند

 بیو اکولوژی شهری

  مدلسازی واقعی
بیونیک و بیو اکولوژی دو مفهوم سازنده از فلسفه ی شهری هستند، پذیرش بی چون و چرای رشد عمودی شهرها با منطق استفاده ی عاقلانه از انرژی، با گسترش بدون مرز و ایجاد شهرهای کوچک تر وابسته به هسته ی مرکزی (ایجاد شهرهای اقماری) مواجه شد.
مدل های موجود آسمان خراش ها به خاطر محدودیت های تکنولوژیک و طبیعت غیرانسانی شان بسیار غیرموجه هستند. این مدل ها نمی توانند پاسخ مناسبی برای بخش عمده ی گسترش عمودی شهرها باشند. از زمان ساخت بنای امپایر استیت در سال 1931 با ارتفاع 380 مـتـری اش تـا برج های امروزه پـتـرونـاس بـا 450 متر ارتفاع، تنها توانسته ایم ارتفاع را 70 متر افزایش دهیم.

مزایای معماری بیونیک

طبیعت، اولین و بهترین...!

تقلید از طبیعت مزایای بسیاری دارد. فرض کنیم هر جاندار کنونی محصول چندین میلیون سال تکامل است، در این فاصله ی زمانی طبیعت هر چه را که با هدف ویژه‌اش سازگاری نداشته از بین برده است و این امیدواری را به وجود آورده که بشر بتواند با مطالعه ی فرآیند تکامل، مکانیسم‌های جدید فناوری را از روی موجودات زنده نسخه‌برداری کند.

جمعیت جهان در سال 1990 حدود یک میلیارد و 250 میلیون نفر محاسبه شده بود. در سال 2000 این جـمعیـت بـه 6 میلیـارد نفـر رشـد پیـدا کـرد. خوشبینانه ترین احتمال  برای سال 2050، بالغ بر 12 میلیارد نفر است. در طول 100 سال اخیر شهرها، برنامه ریزی و استراتژی های شهری خود را براساس مـتمرکزسازی های با اهمیت آسمان خراش ها و گستردگی مناطق مسکونی با جمعیتی متمرکز تغییر داده اند. مرسوم شدن این روند باعث از بین رفتن تصاعدی لا یه های نباتی زمین و اتلاف نامعقول انرژی و تـاراج محیط زیسـت شده بود. 10میلیون نفر نمی توانند در جامعه ای که براساس قوانین و ارتباطاتی برای 0.1 همان مقدار جمعیت برنامه ریزی شده است، زندگی کنند.

تاريخ: ۱۳۸۹/۲/۲۵